#recenzjePi "Mózg. Opowieść o nas" David Eagleman

Ile w człowieku człowieka i czy zastąpią nas roboty?

Czuję, że już nic nie czuję… a ta książka wytrąciła mnie z równowagi. Wszystko to, jest jedynie moim wewnętrznym przeżyciem, którym dyryguje MÓZG, ta „szara substancja”, poskręcane kabelki. Czytałam słowa Davida Eaglemana z rosnącym zainteresowaniem, ale i niepokojem. Koniec końców jestem rozdarta.

„MÓZG opowieść o nas”, to pozycja obowiązkowa dla fanów „ciała”, fizycznych możliwości i psychicznych ograniczeń. Wiele się dowiedziałam, choć wiele też już wiedziałam a niektóre ze stawianych tez mnie nawet drażniły. Mimo to doceniam pracę autora, jego ogromne zaangażowanie w to, co robi, jego pasję i jego… mózg. Pisze zrozumiale, bardzo przystępnie, więc każdy może po książkę sięgnąć bez najmniejszych obaw. Zachwyciłam się, że tak nieskromnie napiszę – swoją złożonością. Człowiek jest genialnym organizmem z cudownym urządzeniem pod czaszką… ale właśnie, czy naprawdę MÓZG to urządzenie, to zlepek substancji, komórek?

Ostrzegam, że w tej książce jesteśmy potraktowani nieco hmmm przedmiotowo. Odebrano nam wolną wolę, decydowanie o sobie, świadomość a nawet miłość. Nie znajdziecie tu pokrzepienia – ale znajdziecie tu naukę, więc śmiało mogę polecać, bo jest to bardzo dobra pozycja. Autor wiele mi wyjaśnił, choć na szczęście mam swój MÓZG i z niego korzystam. Trochę nie podoba mi się tłumaczenie najgorszych przestępstw nauką – bo w świetle tego, co tu przeczytałam, każdego mordercę można usprawiedliwić i jedyne, co „należy” zrobić, to go „leczyć”. Założenie ciekawe, acz prowadziłoby nas do absurdów i dalszych nieporozumień.

Lecz, co by tu nie pisać, „MÓZG opowieść o nas” jest fascynującą lekturą, która przyprawia o ból MÓZGU… ból głowy J Odbyłam niezwykłą podróż do wnętrza siebie, zachwyciłam się możliwościami, jakie nauka roztacza przed człowiekiem, zobaczyłam piękno umysłu i zagrożenia, jakie może nieść nawet małe odstępstwo od „normy”. Poznałam historię ludzi, którzy muszą zmagać się z chorobami wprost nie do pojęcia. Wszystko to sprawiło, że nabrałam jeszcze większego szacunku do cudu jakim jest CZŁOWIEK, bo tak – jesteśmy cudem i tego należy się trzymać. Myślę, że nie można wszystkiego tłumaczyć nauką, ale nauka jest kluczem do wielu drzwi, leczy choroby i daje nadzieję.

Polecam wszystkim, którzy chcą poznać siebie – lepiej… ale, ale pamiętajmy, że mamy MÓZG, więc z niego korzystajmy.

7/10 bardzo dobra książka    

* UWAGA : uczucie niepokoju gwarantowane!

* PAMIĘTAJMY: nauka jest piękna, ale piękniejszy jest człowiek, który naukę uprawia.   

Wydawnictwo Zysk i S-ka

 π 

#recenzjePi "Dziewczyna z konbini" Sayaka Murata

Ostrzegam, to nie jest łatwa książka, przyjemna też nie jest i gwarantuję, że na zawsze, a przynajmniej na długo – pozostawi w was ślad. ”Dziewczyna z konbini” wstrząsnęła mną, a wstrząs ów jest dlatego tak wielki, bo dotyczy rzeczy oczywistych, rzekłabym – zwykłych.

Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy? Czego chcemy od życia i dlaczego chcemy tego, czego chcą wszyscy? I może najważniejsze z pytań: Dlaczego jesteśmy dla siebie tacy okrutni? Na te i inne pytania nie odpowiada ta książka, bo ta książka nie ma na te pytania odpowiadać, ma je stawiać... 

To krótka opowieść, cieniutka pozycja (140 stron) a zostawia w duszy czytelnika jaskrawą bliznę. Niestety jest to smutna opowieść, która nie daje wiele nadziei, która wgniata w fotel, męczy, torturuje i w końcu wypuszcza – ciebie takiego samego, ale innego. Trudno mi wyjaśnić fenomen tej historii, bo tak naprawdę ona pluje w twarz całemu społeczeństwu, czyli  nam, mnie i tobie. Zmusza do wysiłku, do myślenia, do refleksji. Głowna bohaterka, choć dysfunkcyjna, jest postacią, z którą możemy się utożsamiać od progu. Rozumiemy ją, nawet czasem podziwiamy jej spójność, prostotę i bezpośredniość… jednak po przewróceniu ostatniej kartki przychodzi zimna ocena własnej osoby – i nie jest to pokrzepiające. Bo czy rzeczywiście zaakceptowalibyśmy Keiko w swoim poukładanym świecie? Czy, gdyby przed nami stanęła, znaleźlibyśmy dla niej chwilę, nie ocenialibyśmy jej, nie wymagalibyśmy od niej, by była taka, jak my? Nie wiem…

Uważam, że dla tej książki każdy powinien znaleźć czas – zwłaszcza, że tego czasu nie trzeba wiele (jak już wspomniałam, to chudzinka). Zapytacie: dlaczego? Przeczytajcie, a sami zrozumiecie „dlaczego”.

8/10

* Widziałam, że wielu uważa główną bohaterkę za „psychopatkę”… może i jest w tym ziarnko prawdy, ale ona przecież nikomu nic złego nie zrobiła, prawda? Ona tylko była „Dziewczyną z konbini”.

seria z żurawiem

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

 π 

#recenzjePi "J.R.R. Tolkien. Pisarz stulecia" Thomas Alan Shippey

Pisarz stulecia? Mój Pisarz życia!

Są takie książki, które otwierają oczy, są takie, do których będzie się wracać, są takie, o których się nigdy nie zapomni, a są też takie, które łączą to wszystko, tylko że tych jest naprawdę niewiele – większość z nich napisał Tolkien… jedną napisał Shippey i zwie się „J.R.R. Tolkien Pisarz stulecia”.

Wiedziałam, że ta książka ma ogromne szanse podbić moje serce, ale nie spodziewała się, że do tego stopnia. Nie jest to biografia, to raczej praca naukowa, wnikliwa analiza tekstów mistrza. Czytałam i ogarniał mnie coraz to większy i większy podziw dla Tolkiena, dla którego miałam już tego podziwu i tak rozległe oceany.

T.A. Shippey sprawił, że niezwłocznie muszę odświeżyć sobie „Władcę Pierścieni”, „Hobbita” i wszystko, co tylko jest możliwe do przeczytania, tego tytana słowa. Tym razem jednak czytać będę z tą właśnie książką u boku, która wesprze mnie w chwilach, w których zawiedzie mnie moja wiedza, będę więc czytać ze zrozumieniem, bo okazuje się, że widziałam tylko skorupę, a cały skarb, wnętrze pozostawało ukryte – Tolkien pewnie by napisał – „w cieniu”.

To pozycja obowiązkowa dla fanów mistrza, ale nikomu nie zaszkodzi jej przeczytanie, zwłaszcza tym nieprzekonanym do jego twórczości (o ile to w ogóle jest możliwe, choć Shippey niestety udowadnia, że to nie tylko możliwe, ale i bardzo realne – zawsze z „bzdurnych” powodów, uprzedzeń religijnych, zawiści, zazdrości – jednym słowem, a raczej dwoma, ze śmiesznej furii).

Jestem prawdziwie wzruszona tym, co przeczytałam. Nie jest to tekst prosty i nie czyta się tego łatwo i szybko. Wręcz przeciwnie, to wyjątkowo wymagająca lektura, przy której ważne jest skupienie i zastanowienie, lecz czy to ma być minus? Ależ oczywiście, że nie! To jest właśnie jej wartość.

T.A. Shippey z wielkim szacunkiem i pochyloną głową analizowała teksty tego, który wymyka się „zwykłym umysłom”. Wiedza Tolkiena, jego pasja i zaangażowanie we wszystko, co tworzył - żyje w tej książce. W odróżnieniu od tendencyjnego filmu - pseudo biografii, który ostatnio wszedł do kin, ta książka nie kłamie, nie tworzy „swojego Tolkiena” zgodnego z „poprawnością polityczną”, ona uczciwie oddaje mu należne uznanie i – odważę się to napisać – chwałę, na którą bez wątpienia zasłużył całym swoim życiem.

Tolkien był nie tylko Wielkim Pisarzem, „Pisarzem Stulecia” (choć ja sądzę, że wszechczasów”), ale był też, a może przede wszystkim Wielkim Człowiekiem… nieskromnie napiszę, że również moim autorytetem.

POLECAM każdemu!

9/10 bo 10/10 może mieć tylko Tolkien :)

Wydawnictwo Zysk i S-ka

 π 

#recenzjePi "Być jak płynąca rzeka" Paulo Coelho

Ta książka jest z jednej strony "nawet dobra", ale z drugiej "mocno kiepska".

* "nawet dobra" - w miejscach, w których autor przytacza jakieś legendy, historie, nauki nie swoje jak np. o sokole;

* "mocno kiepska" - to te fragmenty, w których autor sam "filozofuje" i jest to dramatycznie płytkie... niestety;

"Być jak płynąca rzeka" to tekst, który czyta się dobrze, szybko i bez męczenia, lecz czy tylko o to w literaturze chodzi? Ten zbiór przemyśleń, rozważań, zlepek kultur i religii, choć czasem trafny, częściej wypada blado i nijako. Autor, jak dla mnie, jest niewiarygodny, zbyt wzniosły, patetyczny i posługuje się wytartymi frazesami. Jego poglądy, choć pięknie brzmią, są jak pusty dzwon. Nie kupuję tego i zdecydowanie nie uważam, że Paulo Coelho jest sprawnym, posiadającym rozległą wiedzę - filozofem. To raczej filozof podwórkowy, a jego teksty można usłyszeć podsłuchując pijaczków pod sklepem, którzy w jednej dłoni trzymają tanie wino, a drugą drapią się po... głowie.

Zauważę jednak, że sporo rzeczy mi się podobało i cieszę się, że zapoznałam się z niektórymi legendami. To świetne ciekawostki, którymi można zabłysnąć w gronie znajomych, przy kolacji, czy grze w karty. Polecam na odprężenie.

* Wiem, że autor ma wielu fanów... ja pozwolę sobie zachować "złoty środek", bo nie jestem tak zupełnie na "nie", ale na "tak" też nie jestem...  

5/10

Wydawnictwo Świat Książki 

 π 

#recenzjePi "The World of LORE. Niegodziwi śmiertelnicy" Aaron Mahnke

Cóż to za niegodziwa książka!

Aaron Mahnke wpadł na genialny pomysł i spisał historie naprawdę złych ludzi. To typ opowieści „na dobranoc”, a raczej „na złanoc”. Spodoba się wszystkim, którzy lubią się bać i straszyć siebie i innych. Pamiętam, że gdy byłam mała uwielbiałam serial „Czy boisz się ciemności”, który opowiadał o grupie przyjaciół zbierających się wieczorami przy ognisku i snujących przerażające historie. „The world of LORE: Niegodziwi śmiertelnicy” jest tego rodzaju rozrywką, tylko że… ci „niegodziwi śmiertelnicy” nie zostali zmyśleni.

I to jest w tym wszystkim najbardziej przerażające! To, że takie okrucieństwo istniało, istnieje i zdaje się, że istnieć będzie, póki istniał będzie człowiek. Początkowo książkę tę traktowałam „lekko”, lecz ze strony na stronę stawała się „ciężka” i przygniatała bezwzględnością.

Autor ma charakterystyczny styl, jest gawędziarzem i to czuć. Książkę czyta się szybko, ale nie do końca przyjemnie i nie jest to wina Aarona Mahnke, ale opisywanych zdarzeń. Ta lektura może odebrać nam resztkę zaufania do drugiego człowieka. I dobrze! Trzeba mieć głowę na karku, trzeba wiedzieć, że świat nie jest wyłącznie „miłym miejscem”, że można trafić na niegodziwego śmiertelnika i dlatego dystans, to wcale nie jest zła strategia.

„The world of LORE: Niegodziwi śmiertelnicy” bardzo mi się podobała i na pewno sięgnę po pierwszą część ponieważ UWAGA na rynku również dostępna jest pierwsza część „The world of LORE: Potworne istoty”, która opowiada o legendarnych, mitycznych stworach – to musi być smaczne!

Przy lekturze „Niegodziwych śmiertelników” należy jednak pamiętać, że jest to zbiór różnych historii i siłą rzeczy są one potraktowane nieco powierzchownie. Autor nie ustrzegł się błędów chociażby w odniesieniu do Elżbiety Batory (tutaj ogromny ukłon w kierunku tłumacza, który polskiemu czytelnikowi wynotował ważny przypis). Dość niefortunne były także wtręty o Świętym Mikołaju, który przecież nie pochodzi od grubego pana w czerwonym kostiumie, wiedźm, czy innych Krampusów, a jego biografię można znaleźć w byle Wikipedii. Sądzę również, że niektóre z tych historii nie powinny znaleźć się w tej książce, ponieważ zwyczajnie nie pasują do siebie, a wrzucanie wszystkich tematów do jednego worka zawsze spłyca i obniża wiarygodność całości. Mam więc parę „zgrzytów” i zastrzeżeń, mimo to uważam, że Aaron miał fantastyczny pomysł, który może mógł być zrobiony z nieco większym rozmachem, ale wtedy książka musiałaby być oczywiście o wiele, wiele grubsza – lub mieć wiele, wiele tomów.     

„The world of LORE: Niegodziwi śmiertelnicy”, to smutna prawda o ludziach, którzy stali się potworami, o ciemnocie i ciasnocie umysłów, o okrucieństwie i przesądach, które prowadziły do licznych tragedii. Ta książka to horror, który zdarzył się naprawdę… i przestroga. Dlatego z całego serca polecam wam tę lekturę. Będziecie mieli co opowiadać sobie przy ognisku.

7/10

*  LORE pierwotnie jest podcastem, do którego słuchania również was zachęcam.

* PAMIĘTAJMY w Polsce mamy już dwie części „The world of LORE”  (1) Potworne istoty (2) Niegodziwi śmiertelnicy.

* To kopalnia krwawych ciekawostek po których nie zaśniesz spokojnie.

* Kto lubi opowieści, ten polubi LORE.

* Skarbnica potworności, które wydarzyły się naprawdę.

* Potwory są wśród nas i to nie jest żart.

* Znalazłam w tej książce opowieść z dzieciństwa, która mnie zawsze fascynowała, ale i przerażała… opowieść o Fleciście z Hameln.

* Aaron Mahnke to gawędziarz, bajarz, ktoś z kim z chęcią poszłabym na piwo.

* UWAGA, książka została cudownie zilustrowana! M.S. Corley doskonale wprowadza czytelnika w potworny klimat.

* OKŁADKA jest rewelacyjna! Czujecie ten klimat?

* Topory, siekiery, mordercze pielęgniarki, sobowtóry, trucicielki, odmieńcy, tortury… i o wiele, wiele więcej niegodziwości, tylko w LORE!!!   

* Łapcie „The world of LORE: Niegodziwi śmiertelnicy”, bo to fascynująca i przerażająca podróż w głąb ludzkiego umysłu.

cytat

„Wszystkie napotykane osoby noszą maski i tylko jeśli nam pozwolą, możemy dostrzec, co się pod nimi kryje.” ... chyba czasem lepiej, by nam na to nie pozwalały - n i g d y - i trzymały się od nas z daleka. 

* Ach! I jeszcze jedno! Jeśli ktoś płonie, to nie zawsze z miłości... 

tom II

seria Lore

Wydawnictwo Zysk i S-ka

 π 

#recenzjePi "Homo hapticus" Martin Grunwald

Bo my jesteśmy PAŃSTWO DOTYKALSCY :) 

Dotyk zdecydowanie jest niedoceniany! Ta książka, to zmienia. Martin Grunwald w jasny, przystępny sposób wyjaśnia, jak bardzo człowiek jest "Homo Hapticus".

Jestem pod naprawdę dużym wrażeniem i nabrałam ogromnego szacunku do własnego ciała. Już jako "fasolki" w łonie mamy CZUJEMY, pierwsze nasze doświadczenie życia jest dotykiem. To nie nauka, to cud! Jesteśmy tak precyzyjną, skomplikowaną, pełną mikroelementów, śrubek i pokręteł maszyną, że zastanawiam się, jak to możliwe, że jeszcze działam, że wciąż wszystko funkcjonuje a każdy receptor spełnia swoje zadanie celująco.

"Homo Hapticus" jest historią o nas, o naszym doświadczaniu świata "po omacku". Wspaniała lektura dla każdego, kto chce wiedzieć więcej, kto chce rozumieć siebie lepiej.

"Jedno jest pewne - ludzkie życie bez określonej liczby interakcji fizycznych i dotyku obcych osób byłoby po prostu nieludzkie."

Dzięki Martinowi Grunwaldowi przeżyłam podróż od poczęcia do marketingu i reklamy. Poznałam wyniki ciekawych eksperymentów, zrobiłam "wielkie oczy" czytając o dziwnych chorobach i lepiej zrozumiałam działania koncernów samochodowych.

Nasze ciało, to wielka zagadka i nie przesadzę, jeśli napiszę, że zamykamy w sobie mały kosmos. Taka literatura jest bardzo potrzebna i powinno być jej więcej i więcej. Dzięki niej człowiek staje się bardziej świadomy swojego ciała, miejsca na Ziemi i zaczyna dostrzegać szczęście, które go spotkało - szczęście zdrowego ciała.

Dla ciekawskich:

"Właściciele zwierząt rzadziej chorują, żyją dłużej i lepiej radzą sobie z rekonwalescencją po ciężkiej chorobie."

Z tą miłą informacją zostawiam Was i zachęcam do przeczytania "Homo Hapticus". Stworzyłam nawet bojowe hasło: "Dotykajmy się!", ale po przemyśleniu jednak z niego zrezygnowałam. :) Tak czy siak, dobry dotyk potrafi leczyć.

CZYTAJCIE, bo to świetna książka.

7/10

*  No i można zabłysnąć wiedzą wśród znajomych!  
* "paraliż z rozkoszy" - prawda, że dobrze brzmi? :) 
* A okładka? Czyż nie bajeczna? 

seria #nauka

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

 π 

#recenzjePi "Lisia dolina" Charlotte Link

Charlotte Link... tak...

To autorka, która bez wątpienia potrafi pisać i pisze dobrze. "Lisia dolina" jest moim czwartym spotkaniem z jej twórczością - i chyba ostatnim. Nie dlatego, że się teraz zawiodłam, ale dlatego, że zauważam pewne schematy. Postaci są tworzone w podobny sposób - świetny, ale podobny, toteż czytanie innych jej książek, nie ma większego sensu.

Bardzo, naprawdę bardzo podobały mi się jej dwa tytuły: "Dom sióstr" i "Ciernista róża". Te również mogę z czystym sercem polecić. Jednak "Oszukana" i właśnie "Lisia dolina", to już inna bajka. W tamtych, zabójstwo było tajemnicą i tłem powieści, w tych jest całą powieścią.

"Lisia dolina" jest dobrym kryminałem, który was nie zawiedzie. Możecie po niego sięgnąć spokojnie, jeśli szukacie lekkiej, wartkiej akcji. Czyta się to niesamowicie sprawnie.

Sami bohaterowie - można się z nimi utożsamić. Jak zawsze u Link, kobiety grają pierwsze skrzypce. Nie ma tutaj jednego, głównego bohatera. To zbiór różnych charakterów, precyzyjnie stworzonych przez autorkę.

Jest dziennikarka (zawsze w narracji pierwszoosobowej, co ją wyróżnia) Jenna. Po trzydziestce, nagle samotna, zagubiona, ale silna. Marzy o rodzinie.

Mamy jej koleżankę, redaktor naczelną, którą praca wypala, a rodzina niszczy.

Jest Nora. Przypadek beznadziejny. Fizjoterapeutka rozpaczliwie pragnąca mężczyzny. Zakochana w kryminaliście z mrocznymi tajemnicami. W trakcie jego odsiadki spotykają się, rozmawiają, pisują do siebie... a po jego wyjściu z kicia, proponuje mu wspólne mieszkanie. No naprawdę beznadziejny przypadek.

Debbie, to eks wcześniej wspomnianego odsiadkowicza. Twarda, silna, rozsądna i mądra. Życie jej nie rozpieszcza, a nawet ją wgniata w ziemię, ale ona daje radę. Zawsze!

I Vanessa... jej nie mamy okazji dobrze poznać, ale jest zadbaną kobietą sukcesu. Los jednak nie zawsze patrzy na "szczęście" z tej samej strony, co człowiek. Pech, to pech!

Są też matki rozczarowane dziećmi. Zdesperowani ojcowie. Zazdrości krewni. Zrozpaczeni mężowie. Złośliwi przyjaciele. Cała gama kolorów. Ludzie różnych twarzy, lecz jednego pragnienia - bycia zauważonym.

6/10 dobry kryminał

Wydawnictwo Sonia Draga

 π