#recenzjePi "BRUDNE TAJEMNICE" Disha Bose

BRUDNE TAJEMNICE... zdecydowanie lepiej, aby nie wyszły na światło dzienne - jednak czasem, pod wpływem chwili, ktoś decyduje się zamieścić w mediach społecznościowych "spontanicznie" zdjęcie, które zmienia wszystko. Disha Bose dostarcza czytelnikom thriller, który w klimacie przypomina trochę ZAGINIONĄ DZIEWCZYNĘ Gillian Flynn, lub WIELKIE KŁAMSTEWKA Liane Moriarty... jednak nie jest to tak dobra pozycja. BRUDNE TAJEMNICE, są opowieścią na raz, by o niej już w następnej chwili zapomnieć. Ta książka zdecydowanie spełnia swoją funkcję - czyli daje rozrywkę, odrywa od codzienności i nie wymaga wielkiego skupienia. Jest to dość prosta opowieść o tym, że przyjaźń bywa fałszywa a miłość... szczególnie ta perfekcyjna - przemija.

Przyznaję, że BRUDNE TAJEMNICY (Dirty Laundry) nie zachwyciły mnie, ale też nie uważam, że są złe. W mojej ocenie, to udany thriller, ale podobny do wielu innych. Jeśli ktoś szuka lekkostrawnej opowieści o niezbyt uroczych, acz idealnych sąsiadach, to trafił i może spokojnie połknąć. Dla mnie to była kwestia jednego wieczoru z książką, co świadczy o dosyć lekkim piórze. Momentami męczyły mnie dialogi a za największe przewinienie tej historii uznałam brak choć jednej postaci, której się kibicuje. Oczywiście dopuszczam możliwość, że autorka tak właśnie chciała - stworzyć grupę odpychających ludzi, ale zwyczajnie źle się śledzi losy osób, w których nie ma nic dobrego.

To, co zdecydowanie działa na plus BRUDNYCH TAJEMNIC, to zakończenie. O nim można trochę po lekturze pomyśleć. Nie spodziewałam się takiego rozwiązania i po przespaniu nocy uważam, że ma to dużo sensu i jest naprawdę dobrą metaforą relacji międzyludzkich, społecznych konwenansów, poczucia samotności i wyobcowania, oraz po prostu nieźle obrazuje zepsute towarzystwo. Zatem BRUDNE TAJEMNICE może nie są wybitne, ale mają ciekawą koncepcję i odrywają od szarej rzeczywistości dając przy tym interesującą puentę.

za drzwiami sąsiada

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "POCZYTAJ MI BORSUKU MRUKU tom 3 ZŁOTY PUCHAR ZNIKA!" Tomasz Kaczkowski (rysunku), Maciej Jasiński (scenariusz)

Z Borsukiem Mrukiem jestem już od dawna w dobrych - nawet bardzo dobrych relacjach. Tego zdolnego detektywa poznałam najpierw w towarzystwie Detektywa Misia Zbysia, ale już trzeci tom z podserii POCZYTAJ MI BORSUKU MRUKU jest dostępny! Tutaj zaś dostaję samodzielne śledztwa Mruka, w których wykazuje się sprytem, odwagą i nieodpartym urokiem. 

TOM 3 ZŁOTY PUCHAR ZNIKA, to oczywiście książeczka dla małych czytelników, ale ja, dorosła baba, bardzo lubię zaglądnąć do "starego przyjaciela". Ta seria przede wszystkim jest ujmująco prosta, poczciwa i zwyczajnie DLA DZIECI. Dostajemy prostą treść w milutkim wydaniu, z poczuciem humoru i radosnymi ilustracjami. 

Strona graficzna jest świetna! Charakterystyczna kreska, intensywne, głębokie kolory, bohater nie do podrobienia - to się dobrze czyta, dobrze ogląda i dobrze się człowiek czuje w tym prostym, dziecięcym świecie zagadek. 

Ten tom opowiada o kradzieży ZŁOTEGO PUCHARU - bezcennego trofeum liceum, do którego uczęszczał Borsuk Mruk. Ten haniebny czyn prowokuje naszego bohatera do rozpoczęcia śledztwa... a cała reszta jest już świetną historią. Polecam te książeczki, polecam całą serię DETEKTYWA MISIA ZBYCIA i POCZYTAJ MI BORSUKU MRUKU - to przemiłe, przesympatyczne, pełne ciepła i uśmiechu opowieści. 

kto zwinął PUCHAR ?!!!

tom 3

Poczytaj mi Borsuku Mruku 

krótkie gatki

Wydawnictwo Kultura Gniewu

egzemplarz recenzencki 

  π

#recenzjePi "MROKOWISKO" Julia Halladin

MROKOWISKO pióra Julii Halladin, to historia niewymagająca, tocząca się, mieszająca grozę z thrillerem, lekka w czytaniu, prosta w odbiorze - czyli, w skrócie - rozrywka. Zdecydowanie czuć silne inspiracje NAWIEDZONYM DOMEM NA WZGÓRZU Shirley Jackson, poczułam także klimat NAWIEDZONEGO DWORU W BLY - serialu, co powstał na motywach noweli Henry'ego Jamesa W KLESZCZACH LĘKU (nowela lepsza od serialu). Jednak jest to wierzchnia warstwa, inspiracja, styl bowiem mamy tu, jak wspomniałam - prosty i literacko powtarzalny (lecz nie mam tu na myśli krytyki, gdyż MROKOWISKO nie próbuje wedrzeć się do kanonu grozy, a raczej stoi na progu domu rozrywki i tę funkcję spełnia dobrze).

Tę książkę czyta się szybko - bardzo szybko. Uważam, że w odniesieniu do wypełnienia funkcji rozrywkowej, wciągającej i niewymagającej, MROKOWISKO spisało się zacnie. Mamy tu powtórzenia, mamy następujące po sobie zdania opisujące np. stan bohaterów - wściekłość... podkreślaną niepotrzebnie fraza po frazie, lecz mimo tych niepotrzebnych powtórzeń, odbiór całości jest "przyjemny". Co ważniejsze MROKOWISKO naprawdę potrafi wciągnąć w swą fabułę.

Postaci są - owszem - płaskie, powierzchowne, lecz w przypadku tego gatunku ich jednowymiarowość nie razi, a może nawet fabule pomaga gładko się toczyć. Sama fabuła potrafi zaskoczyć, choć przyznaję, że dzieją się w tej opowieści rzeczy mocno absurdalne - tak MROCZNE, że aż do przesady... tyle, że jeśli sięgniecie po tę książkę ze świadomością jej możliwych absurdów (co jest dość częste w tym gatunku) to myślę, że zwyczajnie będziecie zadowoleni. Zatem, jeśli szukacie rozrywki z dreszczem na plecach - to MROKOWISKO będzie bardzo dobrym wyborem.

Ja mam słabość do motywu "nawiedzonego domu", lubię klasyczne ujęcie tego tematu z duchami i tutaj mogłam cieszyć się takim klimatem... choć z tymi duchami, to tak... ostrożnie. MROKOWISKO bowiem jest bardziej thrillerem, niż grozą, ale atmosferę grozy buduje całkiem udanie. Styl autorki spełnia swą funkcję, jest po prostu dobry i dobrze się tę historię czyta - zdecydowanie pisarka "nie męczy". Całkiem dobrze będę wspominać MROKOWISKO i polecam na raz.

mrok wszędzie

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

π

#recenzjePi "MATER 2-10" Hwang Sok-yong

Praca, która determinuje życie, która je określa i staje się sensem, nie dlatego, że tym sensem rzeczywiście jest, ale dlatego, że bez niej nie ma co jeść. MATER 2-10 Hwang Sok-yong, to powieść wielka, dedykowana tym wszystkim, którzy pracują na "władców" życia i śmierci, na tyranów siedzących na stołkach bezprawia. Robotnicy, to lud, który wypruwając sobie żyły ścieli wygodne łoża bogaczom... i ten lud doczekał się monumentalnego dzieła w postaci MATER 2-10... książki, która znalazła się na krótkiej liście The International Booker Prize 2024 i jak nie obchodzą mnie międzynarodowe nagrody, tak ta opowieść zasłużyła na wyróżnienie i jest warta uwagi każdego, kto w tym pięknym świecie zdominowanym przez brzydkich ludzi poczuł się przez nich skrzywdzony, wykorzystany, zniszczony...

Nasz główny bohater Lee Jin-o podejmuje heroiczną walkę z bezdusznym systemem - jego protest jest skrajny, długi i niebezpieczny, ale wraz z grupą innych robotników rzuca wyzwanie niesprawiedliwości. Czy zdoła przebić głową mur? Czy polegnie? A może ocali człowieka w człowieku?

Pisarz snuje opowieść wielopokoleniową, w którą wplata elementy nadprzyrodzone, folklor koreański i miesza to z twardą, bolesną rzeczywistością. Już same opisy protestu, które towarzyszą nam od pierwszej strony, wzbudzają w czytelniku głęboki dyskomfort i złość - bo co to za świat, który przygląda się zbrodni z cichym na nią przyzwoleniem? Książka została napisana niezwykle sprawnie, stylem dosadnym, ale i pełnym empatii i czułości. Nawet to, co straszne, udało się autorowi pokazać w ludzkich barwach, które przemawiają do odbiorcy ze zdwojoną siłą.

Chyba jedną z najważniejszych funkcji - choć nie jedyną - jest wartość edukacyjna MATER 2-10. Czytelnik poznaje historię z perspektywy kilku pokoleń jednej rodziny i są to "tory", po których pociąg jedzie z wagonami wypchanymi ludzkim cierpieniem i wyrzeczeniami. Myślę, że już słowo wstępu daje wyjątkowy wgląd w to, o czym książka będzie opowiadać. Mamy tu do czynienia nie tylko z literaturą, którą warto znać, ale także z przeszłością, która bezpośrednio rzutuje na teraźniejszość... tylko, czy ta teraźniejszość jest inna? Czy robotnik przestał być mrówką?

gdzie jedzie pociąg?

bo.wiem

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

egzemplarz recenzencki

π

#recenzjePi "JEZUS opowieść o życiu Mistrza z Nazaretu" Jean-Christian Petitfils (tekst), Vincent Ravalec / AI (ilustracje)

Oto książka, która będzie budzić kontrowersje - i to niekoniecznie te związane z przedstawianymi faktami, z samą treścią, a raczej ze sposobem wydania. JEZUS Jeana-Christiana Petitfils'a, jest opowieścią o MISTRZU Z NAZARETU, jest czymś na kształt biografii... lecz nie do końca.

Autor skupia się na CZŁOWIECZEŃSTWIE Jezusa Chrystusa, na jego drodze ziemskiej i tym, co robił, z kim rozmawiał, kogo spotykał, dlaczego został ukrzyżowany. Z pozoru może to rodzić obawy wierzących, ponieważ JEZUS jest tu przedstawiony wyłącznie jako CZŁOWIEK, lecz Petitfils zachował duży szacunek do religii i sam wielokrotnie stwierdza w książce, że konkretne wydarzenie jest trudne, bądź niemożliwe do wyjaśnienia w sposób racjonalny. Zostawia czytelnika ze zdaniem "W wy za kogo Mnie uważacie?" (Łk 9.20) i myślę, że to jest całkiem odpowiedzialne i odpowiednie.

Zaś to, co myślę, że dla wielu będzie tematem gorących dyskusji, to sposób wydania. I oczywiście książka prezentuje się znakomicie. Jest pięknie wydana i odbiorca otrzymuje wiele ilustracji, właściwie została tu równocześnie z tekstem zaprezentowana opowieść graficzna... tylko, że ilustracje zostały wygenerowane za pomocą AI.

Ja rozumiem argumentację twórców, jest ona naprawdę całkiem rozsądna - Biblia nie byłaby tak powszechnie dostępna, gdyby nie Gutenberg i jego wynalazek. Zatem ma to sens, ale... Choć te obrazy rzeczywiście są bardzo estetyczne i atrakcyjne, to przy bliższym przyjrzeniu się widać, że nie są naturalne. Nie jest to zauważalne przy każdym, ale przy wielu jednak jest. I została jeszcze jedna kwestia do omówienia, mianowicie pewien rodzaj "inspiracji", jakby podkradzionej innym autorom. W tym przypadku obrazy wykreowano wykorzystując dorobek Gustava Dore, Rembrandta i Leonarda da Vinci i rozumiem, że Ci wielcy artyści inspirują malarzy od zawsze, lecz jednak przełożenie tego na język AI trochę... zastanawia.

Nie jestem sceptyczna i myślę, że pozycja ta jest bardzo interesująca. Nie obraża wierzących, choć może budzić jakiś wewnętrzny dyskomfort, ale ostatecznie jest dobrze napisana i z dbałością o źródła. Samo wykorzystanie AI do ilustrowania książki może być interesującym doświadczenie czytelniczo-artystycznym. Może nie jestem zachwycona, ale cieszę się, że poznałam, przeczytałam, zobaczyłam. Mamy tu do czynienia z produktem bardzo aktualnym, dobrze pokazującym, w którą stronę może iść sztuka - choć czy AI to nadal sztuka? I tu właśnie zaczynają się pytania.

produkt nowoczesności

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

π

#recenzjePi "MAJOWIE na tropie wielkiej cywilizacji Ameryki Środkowej" Jarosław Źrałka

MAJOWIE - NA TROPIE WIELKIEJ CYWILIZACJI AMERYKI ŚRODKOWEJ Jarosława Źrałki z miejsca przyciągnęli moją uwagę. Okładka tętni kolorem, tajemnicą i dzikością, a sam temat jest fascynujący, głównie dlatego, że cały czas można odkryć coś nowego, coś - czego jeszcze nasza cywilizacja nie poznała. Dzieje MAJÓW skrywą wiele sekretów i pobudzają wyobraźnię czytelników, filmowców, pisarzy... chyba nigdy nie znudzi nam się odkrywanie skarbów zamkniętych w przeszłości.

Jarosław Źrałka, archeolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego prowadzi czytelnika do miejsc, które wydają się niemożliwe, nierealne. Mamy tu do czynienia z prawdziwie magicznym zjawiskiem - uczestniczymy w odkrywaniu skarbów. Czym zaś są ów skarby? Wiedzą! I a wiedza nie brzmi jak kolejna nudna lekcja w szkole - brzmi jak jedna z przygód Indiany Jonesa!

Wiele informacji mnie zaskoczyło - jak przedziwne ule, wiele zadziwiło - jak alkoholowe lewatywy, wiele przyprawiło o ciarki na plecach - jak ofiary z dzieci, wiele oczarowało - jak architektura Majów. Czytelnik dostaje wielką dawkę wiedzy, a najdziwniejsze jest w tym to, że ta wiedza - pomimo jej ilości - nie przytłacza. Autor napisał tę książkę w sposób przystępny, zachęcający do poznania.

Książka jest wydana bardzo ładnie i w środku znajdują się piękne fotografie. Uważam, że to świetna pozycja dla wszystkich zainteresowanych tematem - to jest jak odkrywanie nowego, nieznanego lądu. MAJOWIE pozytywnie mnie zaskoczyli, bo myślałam, że dostanę pozycję wymagającą dużego skupienia i trudną w czytaniu. Dostałam zaś pięknie zilustrowaną i napisaną WIELKĄ PRZYGODĘ archeologiczną. Autor daje się poznać jako człowiek nie bojący się trudów związanych z nieprzyjazną pogodą, niebezpiecznym środowiskiem, czy zagrożeniem np. rabunkowym. To, co warto podkreślić, to pasja, która obecna jest na każdej stronie. Fascynująca opowieść o ludziach, którzy robią to, co kochają i robią to dobrze.

ludzie odchodzą - rzeczy zostają

seria ARCHEO

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

bo.wiem

egzemplarz recenzencki

π

#recenzjePi "STARE KLISZE - WSPOMNIENIA jeden z najbardziej krakowskich pamiętników" Leopold Starzewski

Pamiętniki, są prywatne, intymne, subiektywne, pełne emocji, wspomnień... poniekąd wszyscy je pisujemy. Jedni skrupulatnie, inni od przypadku do przypadku a jeszcze inni nieświadomie, notując na kartkach listę zakupów. W głowie przeszłość wypełnia szuflady, a czasem życie jest tak intensywne, że niemal brakuje miejsca na teraźniejszość. STARE KLISZE - WSPOMNIENIA - JEDEN Z NAJBARDZIEJ KRAKOWSKICH PAMIĘTNIKÓW Leopolda Starzewskiego, jest doskonałym przykładem tego, że pamiętnik może pełnić wiele funkcji.

STARE KLISZE, to przepięknie napisana historia - nie o jednym człowieku, ale o całym pokoleniu. Jest to literacka uczta, bo tutaj każde zdanie przypomina idealną frazę, nad którą wielu myślałoby godzinami a i tak by nic im nie wyszło z tego myślenia dobrego. Starzewski portretuje ludzi i miasta - robi to z dżentelmeńskim urokiem człowieka z innego wieku. Jego oczami obserwujemy czasy trudne, ale i piękne. 

Nie ma już tego Zakopanego, nie ma tego Krakowa... nie ma tych kobiet w sukniach jak z "Przeminęło z Wiatrem"... bo wszystko przecież mija z wiatrem. Lecz we WSPOMNIENIACH wszystko zdaje się być żywe i realne. Chciałaby się jechać tą drogą do Zakopanego w 1878 roku...i patrzeć na góry, na Tatry bez reklam i szpetnych budowli. 

STARE KLISZE, są też wzruszające, bo pełne miłości do życia - a to naprawdę potrafi wzruszyć. Ta nieodgadniona radość, pomimo trudów, to eleganckie patrzenie na mijający czas. Jest to też książka wspaniale wydana. W środku znajdziemy wiele cudownych fotografii, które zdają się być jakimś niemożliwym snem. Lektura tego kawałka historii ma moc przekonywania czytelnika do sięgnięcia po pióro... bo każdy jest świadkiem toczącego się po wyboistej drodze czasu. 

kiedyś to było życie 

Wydawnictwo Zysk i S-ka 

egzemplarz recenzencki 

π