#recenzjePi "MOJE SCHRONIENIE I MOJA BURZA" Arundhati Roy

Arundhati Roy wcześniej nie znałam. O jej książce pt. BÓG RZECZY MAŁYCH słyszałam, ale nie miałam okazji przeczytać, jednak gdy zobaczyłam w zapowiedziach Zysk i S-ka MOJE SCHRONIENIE I MOJA BURZA pomyślałam, że to będzie lektura idealna. Pomyślałam tak z przynajmniej dwóch powodów. Pierwszym było przekonanie, że rozpoczęcie przygody z ROY dobrze zacząć od jej poznania, od poznania jej życia, tego, co ją ukształtowało - a ta pozycja zdaje się być pamiętnikiem, wspomnieniem tego wszystkiego. I jest pisana przez ROY, czyli świetnie dokumentuje nie tylko jej osobowość, ale i poglądy, subiektywny świat, który tylko ona może tak opowiedzieć.

Drugim powodem była tematyka... a przynajmniej założyłam, że w środku znajdę coś o PISARCE, o jej karierze, drodze do bycia publikowaną i o samym procesie twórczym. Zawsze mnie te sprawy interesowały to też nie mogłam przegapić takiej okazji i... O O ile dostałam odpowiedź na pierwsze założenie czyli, że poznam życie ROY z jej perspektywy, o tyle ta kwestia "pisarska" nie była dla mnie w pełni satysfakcjonująca. Ja też nie jestem fanką teraz tak popularnych książek, w których autorzy odsłaniają brudne rodzinne tajemnice... choć akurat z MOJE SCHRONIENIE I MOJA BURZA sprawa jest bardziej skomplikowana i słusznie umotywowane jest zdradzanie publice gorzkich chwil z egzystencji.

Arundhati Roy daje czytelnikowi wiele "pobocznych" wątków. bez których nie byłoby całej tej historii i zapewne nie byłoby Arundhati Roy. Tak dostajemy opowieść o społeczeństwie, o Indiach, o niesprawiedliwości, bólu, biedzie i nierównościach. Oczywiście przede wszystkim jest to historia o matce - kobiecie skomplikowanej, która nie była aniołem, ale bez której nie byłoby takiej pisarki, jaką stała się Arundhati Roy. To głęboka analiza związków przyczynowo - skutkowych, bo okazuje się, że tylko takie istnieją. Nie wiem, że uważam tę historię za konieczną na liście "do przeczytania", ale przeczytawszy ją, nie czuję rozczarowania a raczej spokojny smutek... codzienności. Każdy ma swoje brzemię, z którym będzie się tułał po świecie do końca swoich dni. Nawet jeśli ten "ciężki plecak" porzuci, to ramiona nadal pozostaną zmęczone jego ciężarem.

MOJE SCHRONIENIE I MOJA BURZA, to książka trudno do oceny. Daje sporo wiedzy o życiu w Indiach, o tym jak niewiele znaczy nasze życie, dla innych - choć pragniemy wierzyć, że jest inaczej. Jest sporo o ciężkiej pracy i walce o każdy dzień. Dostajemy moc przemyśleń, refleksji, jest trochę o karierze pisarskiej (choć nie tyle, ile bym chciała). Jednak ponad wszystko jest to opowieść wybitnie osobista - a taką trudno ocenić. To dobra książka - ważna dla bohaterów, edukacyjna dla odbiorców.

w rodzinie... nic nie zginie

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "HYMN DO ŻYCIA niech się wstydzą oni" Gisèle Pelicot

Są książki, których nie da się ocenić - są "nieocenialne", skala od 1 do 10, czy od 1 do 5 nic nie znaczy, jest w tym wypadku zwyczajnie nie na miejscu. Taki właśnie jest HYMN DO ŻYCIA Gisèle Pelicot. Książka wywarła na mnie piorunujące wrażenie, nie spodziewałam się takiej siły - absolutnie wstrząsająca pozycja.

Przyznaję, że o sprawie Gisèle Pelicot nie widziałam wcześniej. Myślę, że o niej słyszałam, ale przebiegło mi pewnie parę kadrów przez oczy w telewizorni i tyle - nie zgłębiałam. Dlatego też wszystko, co przeczytałam w HYMNIE DO ŻYCIA było dla mnie nowe, to była opowieść, którą poznawałam za sprawą słów kobiety, która przeżyła piekło... koszmar, traumę, na której dokonano wielkiej, niewyobrażalnej zbrodni... Ludzkość nie wymyśliła właściwie słowa dla określenia tego okrucieństwa. Szczerze nie znajduję w słowniku niczego, co mogłoby w pełni oddać zdarzenia opisane w tej... biografii? W tym dzienniku? Pamiętniku? Spowiedzi? Może... w tym wyznaniu - a może nie powinnam wymyślać... bo przecież to HYMN.

Pierwszy rozdział bym szokiem. Kilka razy musiałam przeczytać niektóre zdania, by do mojej świadomości dotarł ich sens. Skoro ja miałam z tym taki problem - nie jestem sobie w stanie wyobrazić, a raczej NIE CHCĘ sobie nawet wyobrażać, co musiała czuć Gisèle Pelicot. Dopiero po tym pierwszym rozdziale przeczytałam skromny opis z tyłu książki. Oczywiście przeczytałam wcześniej zdanie wyróżnione na początku i wiedziałam, że autorka była ofiarą przestępstw sek*ualnych, ale nie znałam kontekstu.

HYMN DO ŻYCIA jest książką, która zostawia w czytelniku ślad. Z jednej strony czyta się ją szybko, niemal na jednym posiedzeniu - bo napisana jest pięknym językiem, z wielką czułością. Z drugiej strony, czyta się ją trudno, bo opisana zbrodnia jest niemożliwa do zrozumienia, do przepracowania, do zaakceptowania. Ta wyjątkowa kobieta wykazała się ogromną siłą. Siłą niespotykaną, wręcz niemożliwą - a jednak Gisèle Pelicot przetrwała, ale nie tylko przetrwała, ale i przetrwała z godnością i przyniosła odwagę innym, pokrzywdzonym kobietom. HYMN DO ŻYCIA jest straszny, ale jest też piękny pięknem autorki, kobiety, matki, wojowniczki.

Uczciwie przyznam, że były w książce momenty, że dziwiłam się, iż nie wydrapała oczu oprawcy / oprawcom. Trudno było nie wrzasnąć, nie rzucić się na nich, nie opluć... a jednak - Gisèle Pelicot zrobiła coś więcej. Nie dała się zniszczyć. Pokazała, że to ludzkie gów*o zostawia za sobą i nie pozwoli już nikomu zniszczyć jej następnego dnia. Jestem pełna podziwu dla tej kobiety i pełna wstrętu dla tych, którzy nie powinni nigdy wyjść z więzienia.

siła jest kobietą

Wydawnictwo Literackie

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "RECYDYWISTA" Kurt Vonnegut

Twórczość KURTA VONNEGUTA jest mi już dość dobrze znana.... choć nadal mam przed sobą jego najsłynniejsze dzieło RZEŹNIĘ NUMER PIĘĆ - ale, to celowo. Na koniec chcę poznać najmocniejszą pozycję, a przynajmniej za taką uznawaną. RECYDYWISTA jest, jak każda z do tej pory przeze mnie poznanych opowieści tego znakomitego pisarza - druzgocąca i jednocześnie zabawna. VONNEGUT odznaczał się piórem ostrym zarówno ostrym w mrocznym dowcipie, jak i ostrym w ocenie społeczeństw, wymiaru "sprawiedliwości", rządzących i pieniądza, który wszystko... komplikuje.

RECYDYWISTA jest opisem życia Starbucka, czyli serią przypadków, które dziecko imigrantów wprowadzają na szczyt, by ze szczytu zrzucić... nie raz... W tle mamy historyczne wydarzenia, jak bunt robotników w Cleveland - nazwany przez pisarza fikcyjnie "Masakrą w Cuyahoga", co ma się odnosić do kilku strajków w kraju, do którym doszło w tym czasie. Jest też oczywiście Biały Dom Nixona, który staje się dla naszego bohatera pierwszym gwoździem do celi.

VONNEGUT zawsze sprawnie porusza się po zakamarkach historii i wyciąga z niej perełki, które w błyskotliwy sposób obraca przeciwko zidiociałemu światu. W RECYDYWIŚCIE absurd goni rzeczywistość, a rzeczywistość absurd, by na końcu pokazać nam, że żyjemy w cyrku i jesteśmy małpkami na sznurkach bogaczy. Wstrząsająca opowieść, która czytana w odpowiednim czasie potrafi nie tylko otworzyć oczy, ale i ukształtować światopogląd i... w konsekwencji... uleczyć ze złudzeń. Taki właśnie jest VONNEGUT, takie jest jego pisanie.

Na koniec wspomnę o świetnym tłumaczeniu RECYDYWISTY, którego dokonała Jolanta Kozak. Zaznaczyć muszę także, po raz kolejny, jak świetnie Zysk i S-ka wydali VONNEGUTA. Dbałość o spójność i genialne obwoluty autorstwa Jędrzeja Chełmińskiego! Warto mieć w domu całą kolekcję.

jesteśmy tylko trybikiem w maszynie zwanej drukarnią pieniądza

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "SYGNALISTA" Robert Peston

Główny bohater DZIENNIKARZ POLITYCZNY - biorę! Gdy jeszcze dodamy do tego fakt, iż autor sam zawodowo pełni tę rolę, to naprawdę trudno się oprzeć SYGNALIŚCIE Roberta Peston. Absolutnie zgadzam się z popularną opinią dotycząca ludzi piszących, a właściwie z radą dla nich - pisz o tym, co znasz. Tutaj mamy sztandarowy przykład wywiązania się z tej pisarskiej powinności. I wyszło naprawdę dobrze.

SYGNALISTA opowiada o politycznych powiązaniach na szczycie. Władza, ci którzy ją dzierżą z ramienia "ludu" i głoszą popularne, pięknie brzmiące hasła... raczej z pięknem mają niewiele wspólnego. Główny bohater w wypadku traci siostrę, która była ściśle związania z wielką polityką. On sam, jako dziennikarz polityczny stara się odkrywać brudy znakomitych kłamców ludu. Wszystko pięknie, ale zdaje się, że wypadek nie był wypadkiem, a siostra skrywała wiele tajemnic.

SYGNALISTA jest dobry z wielu powodów. Pierwszym jest styl, w jakim książka została napisana. Peston zna się na rzeczy i pisze świetnie. Brak tu słabych linii dialogowych, brak kiepskich opisów. Dostajemy solidnie skonstruowaną sensację, z dobrze budowanym napięciem. Tak! Pióro dziennikarza mocno wyczuwalne - warsztat na poziomie. SYGNALISTĘ czyta się świetnie.

Kolejną mocną rzeczą jest znajomość tematu. Autor swobodnie porusza się po politycznych zakrętach i nie przesadza w demonizowaniem - co jest w konsekwencji smutne, bo upiorność władzy jest po prostu niezaprzeczalna. Choć mamy do czynienia z literacką fikcją, to trudno nie odnieść wrażenia, że fikcja sprawnie opisała rzeczywistość.

Jednak to, co jest chyba najlepsze, to konkluzja. Finał tej opowieści... raczej gorzki (chyba więcej nie powinnam zdradzać). Niemniej mamy tu do czynienia z prawdą ogólnie dostępną, która z fabuły nic nie zdradza - mianowicie, nawet najlepsi ludzie, odważni obywatele, są bezsilni w zetknięciu z polityczną mafią, która jedynie odgrywa dramatyczny teatrzyk walk o ideały - które ma głęboko w du**e. POLECAM!

a więc prawda - mówisz?

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "UMYSŁ ZAMKNIĘTY jak wyższa edukacja zawiodła demokrację i zubożyła dusze dzisiejszych studentów" Allan Bloom

UNIWERSYTETY - światło, nadzieja ludzkości, rozwój, pomniki genialnego gatunku jakim jest ludzkość... no i chyba tylko pomniki. Dość zimne - jak sądzę. Od premiery rozważań Allana Blooma pt. UMYSŁ ZAMKNIĘTY - JAK WYŻSZA EDUKACJA ZAWIODŁA DEMOKRACJĘ I ZUBOŻYŁA DUSZE DZISIEJSZYCH STUDENTÓW minęło lat... sporo, a książka okazuje się nie tylko nadal aktualna, ale teraz wręcz złowieszczo aktualna.

Bloom snuje swą filozoficzną opowieść z chirurgiczną precyzją osoby, która zna się na "narządach wewnętrznych" UNIWERSYTETÓW. Potrafi stawiać słuszne diagnozy, ale jego rozsądek nie dociera do włodarzy szpitala zwanego "EDUKACJĄ". W konsekwencji widzimy degrengoladę, pomieszanie pojęć, wolność ujęta w kajdany poprawności politycznej, człowieka wypatroszonego z duszy i wreszcie studenta, któremu odbiera się doświadczenie czasów przeszłych stawiając na rzekomą obiektywność, niezależność i tolerancję. Bez umocowania w czasie i przestrzeni te "wartości" owocują zagubieniem, brakiem fundamentów i narzędzi do oddzielenia dobra od zła. Nagle dobro i zło staje się kwestią... osobistą - a co za tym idzie, osobiście, wypatroszeni z moralności, przeładowani słodyczą miłości do wszystkiego i wszystkich - mieszamy pojęcia... i mamy UMYSŁ ZAMKNIĘTY, choć uparcie mówi się nam, że właśnie nam go OTWARLI.

Allan Bllom prowadzi czytelnika przez dość ponurą ocenę kondycji amerykańskiego - ale i w sensie globalnym - społeczeństwa. Dostajemy bardzo obfite analizy różnych nurtów filozoficznych i politycznych. Autor podaje przykłady, przeprowadza dochodzenie, dokonuje racjonalnych ocen i zostawia nam pole do popisu - czyli naszą edukacyjną drogę poddaje w wątpliwość prosząc dyskretnie o rozejrzenie się za innymi drogami. Może te inne drogi, mocniej akcentujące przeszłość i doświadczenie tych, którzy byli przed nami, pozwolą nam rozwinąć UMYSŁ i prawdziwie go OTWORZYĆ.

ZAMYKAMY! ZAMYKAMY i JUŻ!

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "PRZEMIERZYĆ KARAIBY" Wilfrid Lupano, Léonard Chemineau

PRZEMIERZYĆ KARAIBY, to moje kolejne spotkanie z dziełem Wilfrida Lupano i Leonarda Chemineau - pierwszym i rewelacyjnym była BIBLIOMULICA Z KORDOBY. Wtedy jak i teraz - jestem zachwycona! Ich komiksy oferują czytelnikowi unikalne, oryginalne, pełne błyskotliwego humoru spojrzenie na historię. Dzięki tym opowieścią odbiorca ma szansę uczestniczyć w szalonej podróży w głąb światów dalekich - gdzie fikcja miesza się z prawdą, a rozsądek z głupotą.

PRZEMIERZYĆ KARAIBY, to komiks od początku, od tytułu - inteligentnie skonstruowany. Scenariusz, za który odpowiada Lupano prezentuje rosnący absurd przedstawianych sytuacji - jest to jednak absurd pozorny, gdyż kryje się za każdym "dziwnym" zwrotem akcji metafora.

Naszą przygodę zaczynamy w NASA i zaczynamy ją od spektakularnego błędu... spektakularnie kosztownego. Następnie lądujemy na statku na Morzu Karaibskim roku 1794... ponieważ (ponoć) to tam tkwi źródło ów niepowodzenia NASA. Poznajemy Josepha Dombey, osobę posiadającą tzw, "światły umysł" jednak ów umysł posiada także skłonność do wpadania w kłopoty - jest sporym pechowcem, co zresztą autorzy komiksu dobitnie zaznaczają w dodatku (notka o osobie) - cytat, o którym piszę (ale którego celowo nie przytoczę - przeczytajcie sami) jest niezwykły... i myślę, że każdy znajdzie w nim źródło wody czystej, czyli dostrzeże w nim własne pasmo niepowodzeń. Nasz bohater - jak ustaliłam - pechowiec, wpada w ręce Piratów - wpada w te ręce nie sam... a z wynalazkiem - kluczowym dla sprawy. Czy pirat zrozumie naukę? Czy nauka zrozumie pirata? oto są pytania...

PRZEMIERZYĆ KARAIBY, to nie tylko genialny scenariusz, ale także równie genialne ilustracje Leonarda Chemineau z kolorami Christophe Bouchard. Mamy zatem intensywne barwy i szybką, wyrazistą kreskę, W każdym kadrze dużo się dzieje, a niektóre z rysunków wprost olśniewają szczegółowością i akcją. Ja w tym dziele wizualnym przepadłam! Podziwiam autorów i liczę na więcej ich wspólnych prac.

Komiks jest fantastycznie wydany. twarda oprawa, piękny papier, wydruk na najwyższym poziomie z dbałością o kolor i materiał. Bardzo polecam! Nazwiska twórców gwarantują ambitną treść, humor i sztukę komiksu odzianą w złoty medal ciężkiej pracy. Oczywiście brawa należą się także Julii Szustak, która dla nas przełożyła PRZEMIERZYĆ KARAIBY.

kto mierzy wysoko...

Wydawnictwo Kultura Gniewu

egzemplarz recenzencki

  π

#recenzjePi "POCIĄG O PÓŁNOCY" Matt Haig

Matt Haig jest jednym z pisarzy, do których mam ogromny sentyment. Może nie zawsze jestem zachwycona jego opowieściami, może czasem wydają mi się zbyt... puchate, ale jednak - dają ciepło i pozwalają na chwilę odetchnąć od codzienności. Moimi ukochanymi książkami tego pisarza są te, które stworzył dla dzieci. Kocham serię o GWIAZDCE, a jedną z moich absolutnie ulubiony książek jest WRÓŻKA PRAWDOMÓWKA. Czytałam także (oczywiście) pozycje dla dorosłych, jak np. pierwszą w cyklu BIBLIOTEKĘ O PÓŁNOCY i bardzo mi się podobała. Teraz przyszedł czas na kolejną - POCIĄG O PÓŁNOCY i także mam wiele dobry słów do napisania o niej.

Głównego bohatera - pomijając sam wstęp - poznajemy u kresu życia. Jest starcem i wiemy, że jego życie skrywa wiele mrocznych sekretów. Wiemy, że stracił miłość życia i wiemy, że rodzinnie naznaczony jest traumami. Nasz Wilbur umiera... i wsiada do POCIĄGU. Koncepcja wspaniała! Cudowna zabawa z czasem i furtka do przemyśleń.

Haig posiada zdolność otulania czytelnika opowieścią. Jest pisarzem, który w magiczny sposób buduje magiczną atmosferę magicznej historii. Wszystko jest tu takie MAGICZNE! W swym rdzeniu bardzo ludzkie, bo życiorysy bohaterów Haiga są pełne błędów i potknięć. Dostajemy zatem zwyczajnych ludzi, którzy podejmują decyzje, których potem żałują. Tylko, że ci bohaterowie dostają od losu szansę, jedni BIBLIOTEKĘ, inni POCIĄG... a potem wszystko zaczyna przypominać sen, z którego można się obudzić i żyć na nowo - tylko, że ze świadomością popełnionych "niedokonanych" skorygowanych tu i teraz błędów.

POCIĄG O PÓŁNOCY, to miła, ciepła i mądra lektura, którą czyta się raz dwa. Idealna na jesienne, długie wieczory. POCIĄG O PÓŁNOCY podjeżdża na peron i tylko od nas zależy, czy wsiądziemy, czy może postanowimy żyć dalej, bez refleksji nas czasem, a czas nie dba o nasze zdanie i nie liczy się z terminem ważności.

PS Ja chcę kolejne części WRÓŻKI PRAWDOMÓWKI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

pociąg podjechał - peron pusty

The Midnight World

tom 2

Wydawnictwo Zysk i S-ka

egzemplarz recenzencki 

  π