Są książki, których nie da się ocenić - są "nieocenialne", skala od 1 do 10, czy od 1 do 5 nic nie znaczy, jest w tym wypadku zwyczajnie nie na miejscu. Taki właśnie jest HYMN DO ŻYCIA Gisèle Pelicot. Książka wywarła na mnie piorunujące wrażenie, nie spodziewałam się takiej siły - absolutnie wstrząsająca pozycja.
Przyznaję, że o sprawie Gisèle Pelicot nie widziałam wcześniej. Myślę, że o niej słyszałam, ale przebiegło mi pewnie parę kadrów przez oczy w telewizorni i tyle - nie zgłębiałam. Dlatego też wszystko, co przeczytałam w HYMNIE DO ŻYCIA było dla mnie nowe, to była opowieść, którą poznawałam za sprawą słów kobiety, która przeżyła piekło... koszmar, traumę, na której dokonano wielkiej, niewyobrażalnej zbrodni... Ludzkość nie wymyśliła właściwie słowa dla określenia tego okrucieństwa. Szczerze nie znajduję w słowniku niczego, co mogłoby w pełni oddać zdarzenia opisane w tej... biografii? W tym dzienniku? Pamiętniku? Spowiedzi? Może... w tym wyznaniu - a może nie powinnam wymyślać... bo przecież to HYMN.
Pierwszy rozdział bym szokiem. Kilka razy musiałam przeczytać niektóre zdania, by do mojej świadomości dotarł ich sens. Skoro ja miałam z tym taki problem - nie jestem sobie w stanie wyobrazić, a raczej NIE CHCĘ sobie nawet wyobrażać, co musiała czuć Gisèle Pelicot. Dopiero po tym pierwszym rozdziale przeczytałam skromny opis z tyłu książki. Oczywiście przeczytałam wcześniej zdanie wyróżnione na początku i wiedziałam, że autorka była ofiarą przestępstw sek*ualnych, ale nie znałam kontekstu.
HYMN DO ŻYCIA jest książką, która zostawia w czytelniku ślad. Z jednej strony czyta się ją szybko, niemal na jednym posiedzeniu - bo napisana jest pięknym językiem, z wielką czułością. Z drugiej strony, czyta się ją trudno, bo opisana zbrodnia jest niemożliwa do zrozumienia, do przepracowania, do zaakceptowania. Ta wyjątkowa kobieta wykazała się ogromną siłą. Siłą niespotykaną, wręcz niemożliwą - a jednak Gisèle Pelicot przetrwała, ale nie tylko przetrwała, ale i przetrwała z godnością i przyniosła odwagę innym, pokrzywdzonym kobietom. HYMN DO ŻYCIA jest straszny, ale jest też piękny pięknem autorki, kobiety, matki, wojowniczki.
Uczciwie przyznam, że były w książce momenty, że dziwiłam się, iż nie wydrapała oczu oprawcy / oprawcom. Trudno było nie wrzasnąć, nie rzucić się na nich, nie opluć... a jednak - Gisèle Pelicot zrobiła coś więcej. Nie dała się zniszczyć. Pokazała, że to ludzkie gów*o zostawia za sobą i nie pozwoli już nikomu zniszczyć jej następnego dnia. Jestem pełna podziwu dla tej kobiety i pełna wstrętu dla tych, którzy nie powinni nigdy wyjść z więzienia.
siła jest kobietą
Wydawnictwo Literackie
egzemplarz recenzencki
π
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz